Sessiz Devrim
ORTAK AKIL
Özkan Başaran
Çözüm sürecine kilitlenmiş gündemimizi, Barış rüzgarlarının huzuru kapladığı bu günlerde, umutlar artıyor...
Partiler, çözüme olan uzaklığı ve yakınlıklarına saflaşıyorlar.
Barış isteyen partiler ile çözüme karşı duran partiler arasındaki gerilimin nerede biteceğini kestirmek güç.
Akil Adamlar Heyeti bölgelere dağılarak toplantılar yapıyor. AK Parti Vekilleri de, Barış İklimi’ni yurdun dört bir tarafına yaymak için, hummalı bir çalışma içindeler.
CHP ise, tedirgin adımlarla bir ileri, iki geri tavırlarla Mehter Marşı Yürüyüşü yapıyor. Parti içindeki görüş ayrılığı ile çalkanarak içten içe kaynayan CHP’de, sular durulacak gibi değil. Çözüm sürecine karşı olanların ezici çoğunluğu, yenilikçilerden tek tük de olsa, cesur yüreklerin çıkışını engelleyemiyor.
Sezgin Tanrıkulu’nun başını çektiği yenilikçiler, Barış’a katkı sunmak için çırpınıyorlar. Ama,
Yok denecek kadar az da olsa, CHP içinde çözüm sürecini destekleyen çok küçük bir damar var.
Katı ulusalcıların, çözüm isteyen Sezgin Tanrıkulu gibi değişimcilere yaptıkları hakaretler giderek dayanılmaz boyutlara ulaşıyor. Ulusalcıların aşırı baskıları parti içindeki yenilikçi damarı söküp atmaya yetecek güçtedir. Çözüme katkı ısrarlarında direnirlerse, Yenilikçiler CHP’den açık açık kovulacak noktaya geleceklerdir.
Çözüm sürecinin başarıya ulaşacağı endişesiyle hırçınlaşan Ulusalcıların, Barış isteyenlere tepkileri hakaret boyutundan daha öteye giderek, çok daha fazla sertleşecekleri iddiaları yoğunlaşıyor.
Yeni kurulan Türkiye’de, Eski CHP’ye yer var mı?
Yeni CHP, artık hayal olduğuna göre, Eski CHP, Katı Ulusalcıların küçülen partisi olarak misyonunu tamamlayana kadar siyasi hayatına devam edecektir diye düşünüyorum.
Kılıçdaroğlu’nun Ulusalcılara teslim olmasından sonra, Değişime ve dönüşüme kendisini kapayan CHP, Sol’u ve Sosyal Demokrasi’yi de rafa kaldırmıştı.
Kılıçdaroğlu büyük umutlarla sunulmuş, ama katı Ulusalcı Damar’ın ezici çoğunluğu karşısında ezilip onlara teslim olmuştu.
CHP’nin Seçmen yapısının aşırı Ulusalcı olması, Kılıçdaroğlu’nun Sol’a çark etmesini engellemiş ve riski göze alamayarak rotayı Sağ’a çevirmişti. Çünkü, Partinin rotasını biraz Sol’a ve Sosyal Demokrasi’ye doğru yönelse, CHP tabanını, İşçi Partisine kayacaktı.
Tabanını zamanla değiştirip dönüştüremeyen CHP’nin Yeni Kurulan Türkiye’de kitlesel karşılığı olabilir mi?
Semboller üzerinden yapılan siyaset, Zeki Türk seçmeni tarafından çok fazla kabul görmez. Ortak değerlerimizi kendi tekelinde göstererek yapılan politikalar, ezberden öteye gidemez.
Dokunulmazlarımızı kaşıyarak kışkırtıcı söylemler üretmekle, ancak Cazgırlık yapılır, üretken siyaset yapılamaz.
Resmi İdeolojinin sivilleşmiş partisinin, Değişmesini beklemek doğru değilmiş. CHP’nin Sol’a ve Sosyal Demokrasi’ye doğru çevrileceği umutlarım artık tükendi.
Atatürk’ün kurduğu parti, kendini yenilemek istemiyor. Değişmekten ve dönüşmekten ürküyor.
Halkımızı tahlil edemeyen CHP yöneticileri, eski söylemlerle Yeni Türkiye’de varlıklarını sürdürme inadındalar.
Proje üretmiyorlar. Sıkıntılara çözümler sunamıyorlar. Sadece katı bir AKP karşıtlığına dayanmış günlük siyasetlerle seçmen tabanlarının erimesini önlemeye çalışıyorlar. Kendi siyasi tabanlarındaki AKP nefretini keskinleştirmek için, en küçük bir kusuru yakaladıkları zaman dev gibi büyütüp gün savıyorlar.
Kendi dibindeki tokmağı görmeyenler, başkasının gözündeki çapağı görürlermiş. Kusur bulma uzmanlığı, kendilerine dönüp bakmayı unutturmuş. Yaşanılan Alt- üst oluşu hazmedemiyorlar.
Bi zamanların, boyalı dudaklıları horlanıyor. Ojeli Tırnaklıları hırpalanıyor. Beyaz Türkler Alta, Zenci’ler Üste çıktıkça tuzu kuruların cılız gösterilerinden Cem Yılmaz’a espri konuları çoğalacak gibi görünüyor. Gösterilere katılanlara bakıyorum da güleceğim geliyor...
Milletin efendileri itelenip kakılmaya alışık olmadıkları için, yedikleri biber gazınından şok üstüne şok geçiriyorlar.
11 ay sonra Sandık Seçmenin önüne gelecek. Kim ne ektiyse onu biçecek. Barış’a karşı duranlarla Barış isteyenler, oylanacaklar.
İşte o zaman; Biçtiğini beğenmeyenler, ektiklerine bakmak zorunda kalacaklar. Bir dönem kapanıyor, Yeni bir Düzen kuruluyor.
Sessiz bir Devrim oluyor. Sivil Siyaset İktidara geliyor.