Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı yetkilileri, küçükbaş hayvan çobanlarını eğiterek sürü sahibi haline getirmek için çalışma yapıldığını söylediler. Eğitilecek çobanların maaşların yarısını da Devlet ödenecek ve sosyal güvencesi olacakmış.
Aslında Bakanlığın bu konuda yapacağı çalışma ile hem küçükbaş hayvan sürülerinin azalması önlenecek ve hem de sosyal güvencesi olmayan çobancılık mesleği itibar görecektir.
Fakat çobanları kim eğitecek? Nasıl eğitecek? Siparişle çoban eğitilmez ki. Eğitilse bile gerçek çoban olamaz. Olsa olsa sürünün memuru olur.
Gerçek çoban, çocuk yaşta ve severek sürünün peşine takılırsa, eğitici ve tecrübeli çobandan görerek ve yaşayarak eğitim alırsa çoban olur. Gerçek çoban, koyun ve keçileri, canı gibi sever. Durgunluklarının nedenini anlar. Havanın şartlarına göre meranın neresinde otlatacağını. Ne zaman sulanacağını, ağıldan çıkış ve girişini bilmelidir. Yoksa ağılda küçükbaş hayvanı hazır yemle herkes besler ve sular.
50/60 yıl öncesine dönersek o zamanlarda gerçek çobanlar vardı. İşte çobanlar, küçükbaş hayvanların ve meraların Profesörleri, Doçent ve Asistanları idi diyorum. Çünkü Küçükbaş hayvancılık konusunda gerçekten uzmandı. Onlar için para-pul pek önemli değildi.
O dönemdeki çobanların bir gayeleri vardı. Sürülerin sağlıklı ve verimli olması, çevredeki diğer sürülerine üstünlük sağlamaktı. Yetiştirdikleri kuzu ve oğlakların iyi fiyatla satılması ve sezonda hayvan başına alınan süt miktarın yüksek olması ve fazla zayiat vermeden sezonu tamamlamaktı.
İşte o çobanlarla birlikte sürü sahipleri mutlu olurdu. Diğer çoban ve sürü sahipleri arasında yapılan konuşmalarda övgüler dillendirilirdi. Çobanlar arasında başarı rekabeti olurdu.
Uzun yazmakla sizleri fazla sıkmak istemediğimden, o dönemin çobanlarına, neden Profesör, doçent ve asistanlık yakıştırmaları yaptım. Neden Profesör neden Doçent dedik onu gelecek sayıda sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Rahmi Sağlık
